Sentymentalny powrót do dzieciństwa i nastoletnich lat dla wszystkich urodzonych na początku lat 80. Zdecydowanie dobrze było wrócić do tych wspomnień.
Autorka tak fantastycznie opisuje zmieniające się czasy rok po roku, że naprawdę trzeba bardzo nieuważnie czytać żeby nie dać się ponieść wspomnieniom. Nie zapomniała o niczym, o żadnej sferze codziennego życia. Jak wyglądało śniadanie, z jakim tornistrem dzieci szły do szkoły, gdzie spędzało się popołudnia i o czym rozmawiały dzieci, młodzież. Czym w tym czasie zajmowali się dorośli i jakie były międzypokoleniowe relacje. Dzieciaki tworzyły coś z niczego, wystarczył kamyczek by grupa rówieśników poczuła się zainspirowana do wielogodzinnej zabawy.
,,Zdumiewa mnie dziś, jak wiele sobie dawaliśmy, gdy mieliśmy niewiele. Jak naturalne było, że się prosi, dostaje, dziękuje i odwzajemnia.,,
Trzeba jednak zauważyć, że spisane wspomnienia się nieco ugrzecznione, wyłagodzone. Czasy przedstawione głownie z dobrej strony. Może to poniekąd zawieść czytelnika, który chce całościowo zajrzeć w tamte lata. Nie mniej jednak należy gdyby aktualny czterdziestolatek miał się przenieść z powrotem na lat 80 to faktycznie byłby wtedy dzieckiem i poważne tematy finansowe i polityczne nie były dla niego sprawą istotną.
Zdecydowanie ta książka może być wspaniałym prezentem dla czterdziestolatków by ożywić wspomnienia ale i dla młodzieży, którzy chcą w nienaukowy sposób wyobrazić sobie dzieciństwo -swoich rodziców. Podpisuję się pod prawdziwością jej treści obiema rękami.
_
Autor: Paulina Wilk
Wydawnictwo: Literackie
Ilość stron: 256
Czas czytania według portalu LubimyCzytać: 4 godz. 16 min.