Poruszająca i bardzo minimalistyczna opowieść o trzyosobowej rodzinie. Narratorem jest jedenastoletnia Ellen – to jej oczami widzimy pozostałych domowników. Przedstawia nam Matkę: piękną i energiczną aktorkę teatralną, która próbuje utrzymać w domu atmosferę miłości i bezpieczeństwa, nie rezygnując przy tym z dbania o siebie. Z kolei jej brat przechodzi silny bunt, okazując go fizycznie na każdym kroku. Barykaduje drzwi swojego pokoju, zamyka je na klucz i nikogo nie wpuszcza, w całości zatracając się w tworzeniu własnej muzyki.
Ojciec - człowiek z zaburzeniami psychicznymi zostaje wyrzucony przez matkę ponieważ jego zachowanie zaczęło zagrażać ich zdrowiu i życiu. Niedługo później umiera. Rodzinę łączy wspólny ból po stracie, który jednocześnie miesza się z ulgą. Ellen zmaga się z ogromnymi wyrzutami sumienia, ponieważ krótko przed jego śmiercią zaczęła się modlić o to, by umarł i dał im w końcu spokój. Kiedy tak się staje, dziewczynka postanawia odpokutować swoją winę milczeniem. Przestaje całkowicie używać głosu – nie odzywa się w domu ani w szkole, nie mówi nawet wtedy, gdy jest sama w pokoju. Zastanawia się przy tym, czy jej głos brzmiałby tak samo, gdyby nagle zdecydowała się przerwać ciszę.
„Nasza rodzina jest rodziną światła, powtarza matka, ale tak naprawdę jej członkowie żyją w cieniu”.
Autorka Linda Boström Knausgård posługuje się niezwykle surowym i oszczędnym językiem. Nie ma tu zbędnych ozdobników czy emocjonalnych uniesień.
Książkę przeczytałam w ramach wyzwania lipcowego podczas, którego czytam książki nieprzekraczające 200 stron. Była to bardzo satysfakcjonująca lektura. Akcja toczyła się adekwatnie do przewracanych stron. Nie było zbyt długiego wstępu aby potem nadrobić treść na ostatnich stronach. Ale nie było tak spektakularnego zakończenia.
To dobra literatura dla osób, które cenią w prozie skandynawski chłód i psychologiczną głębię.
-
Autor: Linda Boström Knausgård
Wydawnictwo: Pauza
Ilość stron: 112
Czas czytania według portalu LubimyCzytać: 1 godz. 52 min.